| pat's profile++...NoBodY KnOwS...++PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
|
March 27 วันศุกร์วันนี้ตอนอยู่บน bts ที่อัดแน่นผมก็นึกถึงวันศุกร์วันนึงในชีวิตของผม ....
มันเป็นวันที่แสนจะหนักหนาสำหรับผู้กำกับมือใหม่หน้าเก่าอย่างผม
อดนอน เหนื่อย เพลีย กดดัน ตื่นเต้น ......
คนดูจะมาไม๊ ?
ม็อบจะบุกรึเปล่า ?
แอคเตอร์จะนอนพอไม๊ ?
คนที่ป่วยจะไหวรึเปล่า ?
เป็นวันที่ความรู้สึกทุกอย่างที่มนุษย์คนนึงจะรู้สึกได้..มารวมกันอยู่ในวันเดียว
มันเป็นวันแรกที่ละคอนของเราจะเปิดแสดง
ทุกอย่างเสร็จทันเวลา
แต่ก็อดห่วงไม่ได้ว่าจะมีอะไรไม่เรียบร้อย
การซ้อมรอบบ่ายสอง
กลายเป็นการ run truth ครั้งแรกอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ทุกอย่างตื่นเต้น
แอคเตอร์ทุกคนรวน
" ตายห่า ....จะไหวไม๊เนี่ย " ผมคิดในใจ
ไม่มีเวลาให้แก้
พอรันเสร็จคนดูก็มารอเต็มหน้าโรงแล้ว
แถมฝนยังตกอีกต่างหาก....
ผมทำอะไรไม่ได้มากนอกจากให้กำลังใจ
อย่าน้อยผมก็เชื่อใจทุกคนที่ผมเลือกมา
แล้วยังมีเพื่อน ๆ อีกทั้งรุ่น
น้องแอคเตอร์หลายคนน้ำตาคลอ
ผมพูดได้แค่ว่าผมเชื่อว่าทุกคนทำได้ และผมเลือกแล้ว
ผมเองก็กลั้นน้ำตาขนานใหญ่ไว้เหมือนกัน
แล้วทุกอย่างก็เริ่มต้นขึ้น...
หากสิ่งที่เกิดขึ้นในหนึ่งชั่วโมงที่แล้วเป็นพายุ
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้ามันคือเช้าวันหยุดที่แสนสดใส
เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ
เหมือนมีใครเล่นกล เหมือนมีคนร่ายเวทมนตร์แห่งละคอนเวที
ถึงแม้ครึ่งหลังจะไม่ซึ้งจับใจผมเท่าที่ควร
แต่ก็เรียกได้ว่าทุกอย่างเหนือความคาดหมาย
อยู่ๆ ทุกอย่างก็เป๊ะขึ้นมาซะงั้น...
วันนั้นเริ่มด้วยน้ำตา
และก็จบลงด้วยน้ำตา
แต่เป็นน้ำตาที่มีที่มาต่างกัน
วันศุกร์วันนี้ ผมก็ไม่รู้ว่าทำไมผมรุ้สึกคิดถึงวันศุกร์วันนั้น
คงเป็นของผมแบบนี้แหละมั้ง
.......
.........
ติดอยู่กับวันที่ดีเก่า ๆ
February 23 eng heart หลายสัปดาห์ก่อนไปดูหนังเรื่องนึงกับรุ้นน้องที่คณะ หลังจากดูเสร็จ ก็พูดกันถึงโปรแกรมหนังที่จะเข้าฉายในช่วงซัมเมอร์นี้ เลยร่ายยาวไปถึงโปรแกรมไปทะเล และ การนัดกลุ่มเพื่อนไปปลดปล่อยหลังสอบเสร็จ ผมได้แต่ฟัง..... เพราะสำหรับผมมันไม่มีอีกแล้ว ผมจะไม่มีปิดเทอมแล้ว ครั้งนี้จะเป็นการสอบครั้งสุดท้ายในชีวิต เพื่อนผมต่างแยกย้าย การนัดรวมตัวกันแต่ละทีก็ไม่ใช่ง่าย ๆ เพื่อน ๆ ที่เคยเห็น เคยคุย เคยอยู่ด้วยกันบ่อย ๆ ก็ห่างหายจนไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ที่เราจะได้กลับมาเจอ มาคุยกันอีก ทำได้แค่ทำใจยอมรับมัน.... คิดถึงปิดเทอมและเปิดเทอมเก่า ๆ คิดถึงรับน้อง คิดถึงชะอำ คิดถึงละคอน คิดถึงตึกกิจ คิดถึงตอนไปเสม็ด คิดถึงแรกพบ คิดถึงเจซีไนท์ คิดถึงแบคทูสคูล คิดถึงตอนที่ทะเลาะกันที่ท่าพระจันทร์ คิดถึง บีหนึ่ง บีสอง บีหก บีเจ็ด คิดถึงป้าตุ้ม คิดถึงตลาดนัด คิดถึงทวิน โดยเฉพาะซัมเมอร์ที่แล้ว แม่งมันสาดดด คิดถึงเพลงทุกเพลงที่ผ่านมาในชีวิต ที่เคยแหกปากร้องกันดังลั่นในผับ คิดถึงกิจกรรมจับฉลากกินตอนปีหนึ่ง คิดถึงตอนไปพัทยาแบบวัยรุ่น ๆๆ ไปนั่งแดกแมคฝืด ๆ คิดถึงโซฟาตึกเอฟ คิดถึงข้าวหมกเืนื้อใต้ตึกเอฟ คิดถึงลีคีฮุน คิดถึงบ้านพานถม คิดถึงบางลำพูเพลส คิดถึงคาบเรียน NS ...... สี่ปีแม่วเร็ว แต่ก็ผ่านอะไรเยอะจนแทบจะจำได้ไม่หมดแล้ว ไม่เสียใจหรอกที่จำไว้เยอะขนาดนี้ แต่เสียใจที่ลืมมากกว่าถ้าจากนี้ไปจะลืมอะไรไป เพราะแค่นี้ มานั่งนึกดูก็ลืมไปเยอะแล้วเหมือนกันแหะ ทั้ง ๆืี ที่มันเป็นความรู้สึกดี ๆ ทั้งนั้นเลย เห้ออออออออออออออออออ พวกเมิงเอ๋ยย รักพวกเิมิงจัง December 16 เรื่องของนกไม่มีเสียงในเดือนธันวาคม 1. นกไม่มีเสียงกำลังรอคอยพระจันทร์เต็มดวง ที่ไม่รู้ว่า... จะมาถึงเมื่อไหร่... ในสภาพโลกที่ร้อนใกล้จะระเบิด อะไรก็แปรปรวน รวนเร แปรเปลี่ยนไปซะหมด มันอาจจะส่งผลถึงพระจันทร์ก็ได้ .... มันเลยทำให้พระจันทร์ไม่จำำเป็นต้องเต็มดวงในวันที่เวียนมาครบในแต่ละครั้งอีกแล้ว 2. นกไม่มีเสียงกำลังรอคอยพระจันทร์เต็มดวง เพื่อเก็บเกี่ยวความรู้สึกในวันพระจันทร์ดวงนั้นไว้ เพื่อหล่อเลี้ยงให้ผ่านคืนอันหนาวประหลาดของเดือนธันวาคมในปี 2008 และรอคอยจนกว่าจะถึงวันที่พระจันทร์จะเต็มดวงอีกครั้งในคราวต่อไป คราวนี้มันคงนานขึ้นไปอีก .... มันคิดกับตัวเอง ไม่รู้สิ อาจจะเป็นเพราะอากาศเย็น แถมเป็นฤดูหนาวมั้ง กลางคืนก็เลยยาวเป็นพิเศษ 3. นกไม่มีเสียงกำลังรอคอยพระจันทร์เต็มดวง มีกิ่งไม้เปรา่ะ ๆ ไว้ให้ยึดแหงนมองฟ้าสีม่วงเข้มในเวลาตีสาม ยังมีดาวอยู่ แม้พระจันทร์จะไม่เต็มดวงซักที ใช่สิ ! บางทีพระจันทร์เต็มดวงอาจต้องอาศัยแสงจากดาวนับหมื่นแสนล้าน คิดดูสิ ... จุดแสงสว่างของดวงดาวล้านดวงที่มาอยู่รวมกัน มันก็คงกลายเป็นพระจันทร์เต็มดวงได้เหมือนกัน มันเป็นนกที่หลอกตัวเองเก่งใช้ได้แหะ 4. นกไม่มีเสียงกำลังรอคอยพระจันทร์เต็มดวง นกอื่น ๆ มีชีวิตตามปกติโดยไม่สนใจพระจันทร์หรือโลกแม้แต่น้อย บางตัวสนใจแต่เมล็ดถั่ว บางตัวบินลู่ลมยามเช้าตรู่หลอกล้อกับละอองเกสรดอกไม้ที่ฟุ้งกระจาย บ้างสนุกกับการบินเฉียดน้ำนิ่งๆ ในบึงเล็ก บ้างกำลังมีความสุขกับการบินคู่กันไป บ้างหลับไหลอิงแอบข้างกันในรังอุ่นบนกิ่งไม้ใหญ่ที่แสนมั่นคง ทำไมนกไม่มีเสียงถึงไม่หัดสนใจเมล็ดพืช เกสรดอกไม้ บึงน้ำที่ห่อด้วยไอหมอกยามเช้าเหมือนนกตัวอื่น ๆ บ้าง .... ไม่ใช่มันไม่สนใจ แต่มันคงรู้ว่ามันมีชีวิตอยู่เืพื่ออะไร มันคงมีคำตอบของมัน สิ่งเหล่านั้นอาจไม่พอที่จะหล่อเลี้ยงให้มันผ่านหนาวนี้ไปได้ 5. นกไม่มีเสียงกำลังรอคอยพระจันทร์เต็มดวง บางครั้งมันเฝ้านึกว่าหากวันนั้นมาถึงมันจะเป็นยังไง มันจะทำอะไรดี หรือในคราวที่พระจันทร์เต็มดวงครั้งก่อน ๆ มันได้ทำอะไรบ้าง มีอะไรที่พลาดไป ที่อยากจะแก้ตัวใหม่ในวันพระจันทร์เต็มดวงครั้งหน้า แต่ก็นั่นแหละ.... เมื่อวันพระจันทร์เต็มดวงมาถึง เมื่อวันแห่งน้ำค้างยามวิกาลเม็ดใหญ่ที่สุดบนท้องฟ้าได้พรมลงบน เมล็ดของความเบิกบานที่หุบเม้มไว้แน่นราวกับจะไม่มีวันงอกเงยภายใต้ปีกล้าของมัน หัวใจมันพองโต ... มันเหมือนทุกอย่างไม่มีความสำคัญอะไรอีกแล้ว ไม่มีความสำคัญซะจนม้นจำสิ่งต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในคืนพระจันทร์เต็มดวงแต่ละครั้งแทบไม้ได้ มันรู้แค่ว่ามันมีความสุขที่ได้กางปีกรับแสงจันทร์ มันมีความสุขที่ได้จองมองพระจันทร์เต็มดวง สิ่งที่ดูจะอยู่ใกล้ตัวมันที่สุดในตอนนั้น แต่ความจริงแล้วอยู่ห่างไกลมันที่สุด ความเล็กใหญ่ที่มองเห็นความสำคัญผิด อาจนำไปสู่ภาพลวงตาที่ทำให้สิ่งที่เห็นไม่เป็นดั่งความเป็นจริง เจ้านกโง่เอ๋ย.... 6. นกไม่มีเสียงกำลังรอคอยพระจันทร์เต็มดวง ถ้าไม่ใช่วันนี้... ก็คงเป็นพรุ่งนี้ ถ้าไม่ใช่พรุ่งนี้....ก็คงเป็นวันถัดไป ถัดไป และถัดออกไป ถ้าไม่ใช่ที่นี่...ก็คงเป็นที่ไหนสักที่่ ถ้ามันยังไม่หมดแรง ถ้าความสุขจากพระจันทร์เต็มดวงคราวที่แล้วยังเหลือพอ มันคงได้เก็บเกี่ยวความรู้สึกนั้นอีกครั้ง ......... ถ้าไม่ใช่วันนี้... ก็คงเป็นพรุ่งนี้.... ถ้าไม่ใช่พรุ่งนี้.... ก็คงเป็นวันถัดไป..... ถัดไป..... ......และถัดออกไป....... ออกไป ..... ออกไป..... December 08 did i knownเพิ่งเหมือนจะเข้าใจความรู้สึกของคนที่นอกใจแฟน
เพิ่งเหมือนจะเข้าใจความรู้สึกของคนที่มีชู้
เพิ่งเหมือนจะเข้าใจความรู้สึกของคนที่อัพ
บางที ไม่ใช่ว่าไม่มี
แค่ต้องการ......
ต้องการอะไรซักอย่างที่เหมือนจะมีแต่ไม่มี
เหมือนจะอ่อนแอ....
แต่ภายนอกกลับดูร้าวสุด ๆๆ
เข้าใจแล้ว.....
ว่าคนที่ไม่เคยเป็น
จะไม่รู้สึก
ยอมงี่เง่า
ยอมโง่
ยอมให้ตัวเองแย่
แค่อะไรเล็ก ๆ น้อยๆ
ก็รู้ไม่ใช่เหรอ ว่าสุดท้ายแล้วก็ซึมเอง
ก็โทษใครไม่ได้นะ..... มันอยู่ที่เราเองหล่ะ
เข้าใจอย่างที่อยากจะเข้าใจ
ปล่อยมันอย่างที่อยากจะให้มันเป็นอ่ะดีแล้ว..........
***** ไม่เหมาะสำหรับคนที่เพิ่งเข้ามาอ่าน *********** November 01 nothingi feel, i drunk, i'm unconcious
-- i found nothing
i feel, i take, i high
-- i found nothing
i feel, i want, i go through orgasm
-- i found nothing
i don't feel anything , i don't think anymore
-- i've still found nothing
i'm a lonesome fox in the concrete jungle...
in these forest
i've learn that tomorrow i have to live without love
any kind of love , so ,anyone who take part of this word to me
take a breath and go ahead fox....
you are alone in this beautiful world - -it's true
but may be u will have a wonderful lonely that anybody've ever met before , u know?
|
|||||
|
|
